اعتقاد قلبی من اینه که غزل یه مفهومه که همه زیبایی های دنیا رو توی خودش داره. اصلا  همون دنیای خیالی و آرمانیه که هم عشق و هم زندگی و همه چیزه من شده. بعضی از دوستام منو صدا می کنن غزل. مخصوصا کسی که همه غزل هام رو به بهونه اون میگم.

فرصت کم دارم برای نوشتن مطالب جدید. یعنی همون غزل های جدید. آخه مسئولیت خانه قلم دانش آموز و یه نشریه به اسم خانه قلم با منه و این خیلی وقتم رو می گیره. تازه یواش یواش یه سایت ادبی و هنری به اسم adabhonar داره به کارام اضافه میشه. لطفا به دل نگیرید و به بزرگیتون ببخشید و حتما نظر بدید.

بازم ممنون.